The Title is Just an Excuse

Waar
BruthausGallery
molenstraat 84, 8790 Waregem
Wanneer
Deze activiteit is afgelopen.
Organisatie
BruthausGallery
Contact
joris.vander.borght@bruthaus.be
Fax: 0473 63 69 63
Links

Zaterdag 03/11 vanaf 19 u vernissage van drie tentoonstellingen en één performance:
- 'THE TITLE IS JUST AN EXCUSE' - Peter van Ammel & Joëlle Dubois in NewSpace
- 'LE DESERT DE KASIMIR' - Thierry Mortier in FrontSpace
- 'THEORIES' - Ana Mazzei (BR) in ShowCase - Bikini Projects #4 - curator Marina Lopes Coelho (BR)
- 'WHEN I DO WHAT I LIKE TO DO MOST' - Feiko Beckers (NL) - performance on openings curator Marina Lopes Coelho (BR)
Tentoonstellingen van 04/11 - 09/12 - open op Zaterdag en Zondag van 14-18u en op afspraak - www.bruthausgallery.be

perstekst:
Peter Van Ammel °1976 Wilrijk (B )
Het oeuvre van Peter Van Ammel is doorspekt met verwijzingen naar voor hem belangrijke kunstenaars. Bewondering is de leidraad, maar Van Ammel is niet te beroerd om zijn leermeesters kritisch te benaderen of ze vrolijk te kijk te zetten. Met zijn nonchalante toets, zijn summiere lijnvoering en zijn bewust ‘onhandige’ figuratie of opbouw sluit zijn werk aan bij de zogenaamde ‘bad painting’, een schilderkunst die doelbewust vanuit een minachting voor de schilderkunstige conventies het technisch kunnen, de nauwgezette afbeelding, de evenwichtige compositie en het harmonieuze kleurgebruik moedwillig negeert. De verachting van de goede smaak is even schandelijk en oneer-biedig als grappig en aandoenlijk. De schilderijen en sculpturen van Van Ammel gaan niet over schoonheid of waarheid. Ze ondervragen de codes van de kunst en stellen onze kijkgewoonten in vraag, ze openen nieuwe contexten die door vrije associatie en intertekstualiteit oude betekenissen vernietigen en nieuwe creëren.
Lieven Van Den Abeele, 2014

Joëlle Dubois werk surft tussen ernst en ironie. Als kind was ze al verslingerd aan Japanse series en manga’s. Futuristische robots, artificiële intelligentie… Alles wat met nieuwe media te maken heeft, vind ze buitengewoon boeiend. Enkele jaren geleden kwam ze tot het besef dat men door alle nieuwe technologieën en sociale media ‘het geluk’ steeds meer buiten zichzelf en de eigen leefwereld zoekt. Men spiegelt zich aan het digitale leven van anderen.
Joëlle Dubois  werkt voornamelijk met acrylverf op houten panelen die voorzien worden van een blinkend laagje vernis. Startpunt van haar werk komt, zowel uit de directe omgeving als het internet. Zo volg ze bvb op Instagram een meisje dat selfies neemt in allerlei yogaposities, soms zelfs met haar voeten. 
Haar bewondering gaat zichtbaar naar kunstenaars zoals Frida Kahlo, Paul Gauguin en David Hockney, ze beschouwt ze als haar leermeesters. Hedendaagse kunstenaars die haar werk vnl. Beïnvloeden zijn: Jonas Wood, Margret Kilgallen, Brecht Vandenbroucke, Toshio Saeki. Vooral Toshio Saeki weet op een ongelofelijk mystieke manier de perverse en verwrongen paden van de erotica te illustreren. 
Voornamelijk de directe eerlijkheid waarmee niet-westerse kunst, zoals Aziatische, Afrikaanse of Latijnse kunst, de werkelijkheid voorstellen zijn een leidraad in Dubois’ werk. Ze vind de bestempeling van 'naïeve' kunst een fout uitgangspunt. Volgens haar is het kunst over het alledaagse, gemaakt voor en door gewone mensen. “Academische kunst is veelal gecodeerd, complex en moeilijk te begrijpen zonder input van de maker. Niet-westerse kunst presenteert haar betekenis veel duidelijker en toegankelijker. “

Thierry Mortier °1974 (B)
“Een goede auteur leest veel.” Naast de originele praktijk tackelt Mortier geregeld grote oeuvres van kunsthelden. Hij knipt, trekt, verwringt en ontwricht het werk van Meesters om te begrijpen, te doorgronden, te voelen. Niet zozeer als toeschouwer, maar als beeldend kunstenaar die later werd geboren en weet heeft van wat vooraf ging. Het onderzoek is nooit echt objectief ... noch vrijblijvend. Door te gaan ontwrichten verankert Thierry het werk in zijn persoonlijk kader én maakt hij het zijn werk.

In Le désert de Kasimir vertrekt Mortier van de zware kritieken die Malevitsj te verduren kreeg: “Alles waar we van hielden, is verloren. We zijn in een woestijn terecht gekomen ... Voor ons is niets anders te zien dan een zwart vierkant op een witte achtergrond! ”. Kritiek die Malevitsj zelf weerlegde: “Maar ‘t was een gelukzalig gevoel bevrijd te zijn van de niet-objectiviteit die me naar de 'woestijn' bracht, waar niets echt is behalve gevoel ”. De beeldende referenties zijn tegelijkertijd herkenbaar en bevreemdend. De historisch brute actie van Kazimir krijgt in de handen van Mortier een fragiliteit aangemeten die meer antwoorden lijkt te geven op vragen die nooit zullen worden gesteld. In ‘de ruimte tussen een verschil™’ dient elke bestaande relatie opnieuw gelegd te worden - zowel door de kunstenaar als door het publiek.

Ana Mazzei (* 1980, São Paulo) woont en werkt in São Paulo.
Voor de vierde editie presenteert BIKINI PROJECTS in BruthausGallery (Waregem, België) de Braziliaanse kunstenaar Ana Mazzei (* 1980, São Paulo), wiens praktijk kunst, architectuur en landschappen benadert in de vorm van installaties, omgevingen en objecten.
Voor de tentoonstelling in de vitrine van Bruthaus presenteert de kunstenaar THEORIES, een compositie van tekeningen, kleine schilderijen en schetsen samen met staande houten stukken. Haar werken waren onlangs te zien in belangrijke tentoonstellingen in Padiglione d'Arte Contemporanea - Milaan, de Internationale Biënnale van Cuenca, de Internationale Biënnale van São Paulo, House of Egorn - Berlijn, Contemporary Art Centre - Litouwen, Instituto Tomie Ohtake - São Paulo, Parque Lage - Rio de Janeiro, etc...

Feiko Beckers °1983 (NL) woont en werkt in Brussel
Feiko Beckers presenteert de performance WHEN I DO WHAT I LIKE TO DO MOST, waarmee hij de galerijruimte vult met objecten die zowel dienen als onderdeel van het evenement, maar ook als installaties die overblijven in de live-act.
In zijn praktijk gebruikt Beckers alledaagse verhalen gebaseerd op gebeurtenissen uit zijn eigen leven, inclusief mislukkingen, ongelukken of gênante situaties die hij persoonlijk heeft meegemaakt. Zijn werken benadrukken het onverwachte en het genadeloze karakter van ongelukkige gebeurtenissen. Hij onderzoekt gedragspatronen vaak als bronangst om hun dynamiek te ontplooien en de onderliggende emotionele lading bloot te leggen.
Vertrekkend van dagelijkse rituelen die hij ontvouwt tot klaproos-achtige situaties, worden de ogenschijnlijk alledaagse verhalen en eenvoudige ontmoetingen exemplarisch voor de moeilijkheden die mensen met elkaar hebben.

Bron: UiTinVlaanderen.be